MedycznyInformator.pl



CHOROBY -->

Padaczka


Data dodania: 2007 Grudzień 13
Autor(źródło): wikipedia.org

Padaczka (inaczej epilepsja bądź też choroba św. Walentego) - choroba o złożonej, różnej etiologii cechująca się pojawianiem napadów padaczkowych. Napad padaczkowy zaś jest wyrazem przejściowych zaburzeń czynności mózgu polegających na nadmiernych i gwałtownych, samorzutnych wyładowaniach bioelektrycznych w komórkach nerwowych. Biochemicznymi przyczynami pojawiania się tych wyładowań mogą być:

 

 

zaburzenia równowagi pomiędzy neuroprzekaźnikami pobudzającymi i hamującymi
obniżony próg pobudliwości neuronów spowodowany np. zaburzeniami elektrolitycznymi
zaburzenia pracy pompy sodowo-potasowej wynikające z niedoboru energii

Spis treści :
1 Epidemiologia
2 Rodzaje napadów padaczkowych (podział Gastaut)
3 Padaczki uogólnione
4 Padaczki częściowe
5 Padaczki związane z wiekiem
6 Napady ogniskowe objawowe
7 Padaczki o określonej etiologii
8 Stan padaczkowy
9 Przyczyna padaczki i napadów padaczkowych
10 Leczenie
11 Pierwsza pomoc w napadzie padaczkowym
12 Problemy społeczne
13 Znani epileptycy
14 Literatura
 


 Epidemiologia 
Padaczka jest powszechną chorobą, dotkniętych jest nią ok. 1% ludzi w Polsce (ok. 400 tys.). Co ważne – padaczka jest chorobą ludzi młodych. W 80% ujawnia się przed 20 rokiem życia.


 Rodzaje napadów padaczkowych (podział Gastaut)
pierwotnie uogólnione
wtórnie uogólnione
nieokreślone uogólnione
Padaczki częściowe
Padaczki nie sklasyfikowane

 Padaczki uogólnione 
napady małe (petit mal)
Występują zazwyczaj u dzieci i charakteryzują się krótkotrwałymi epizodami zaburzeń świadomości bez utraty przytomności: dziecko jakby na chwilę się zagapia, po czym podejmuje przerwaną czynność.

napady miokloniczne
Bez utraty przytomności dochodzi do kilku zrywań niektórych grup mięśniowych.

napady atoniczne
Chory nagle pada, jakby ugięły się pod nim nogi i traci przytomność na kilka minut.

napady toniczno-kloniczne (grand mal)
Chory nagle pada na ziemię, traci przytomność, dochodzi do wyprężania kończyn i tułowia, czasami przygryzienie języka, ślinotoku, zsinienia spowodowanego bezdechem, zaburzenie funkcji zwieraczy (faza toniczna), wszystko to trwa kilka sekund, po czym następuje rytmiczne zrywanie (drgawki) kończyn i tułowia, utrzymujące się do 5 min (faza kloniczna). W czasie napadu może wystąpić tylko jedna z tych faz (napad toniczny lub kloniczny).


 Padaczki częściowe
napady częściowe proste
napady częściowe złożone.

 Padaczki związane z wiekiem
zespół Ohtahary
zespół Westa
zespół Lennoxa-Gastauta
zespół Friedmana - piknolepsja
padaczka Rolanda
zespół Landaua-Kleffnera

 Napady ogniskowe objawowe
padaczka skroniowa
padaczka czołowa
padaczka ciemieniowa
padaczka potyliczna
padaczka Kożewnikowa
mieszane np. skroniowo-czołowa

 Padaczki o określonej etiologii 
padaczka w guzach mózgu
padaczka poudarowa
padaczka alkoholowa
padaczka poinfekcyjna
padaczka po kraniotomii
padaczka polekowa
padaczka odruchowa (wywołana powtarzającymi się seriami bodźców świetlnych bądź akustycznych)

 Stan padaczkowy 
Powtarzające się jeden za drugim napady padaczkowe trwające powyżej 5 minut, bez odzyskania przytomności, czasem z chwilowym bezdechem są stanem zagrożenia życia. Wymagają natychmiastowej hospitalizacji i podjęcia pilnego leczenia. Występują bez uchwytnej przyczyny lub po zmianie, odstawieniu nagłym leków (w szczególności hormonalnych), w trakcie infekcji u chorego z epilepsją, itp. Chory zagrożony jest m.in. obrzękiem mózgu, obrzękiem płuc, hipertermią.


 Przyczyna padaczki i napadów padaczkowych 
Padaczka nie jest chorobą dziedziczną. Dziedziczny jest niski próg pobudliwości komórek nerwowych mózgu. Czynniki predysponujące do wystąpienia napadów padaczki:

urazy mózgu – wiele zmian, występujących w trakcie bezpośrednich reakcji kompensacyjnych może przyczynić się do wystąpienia drgawek. Ponadto istnieje hipoteza, że blizna glejowa powstała po urazach mózgu jest czynnikiem indukującym powstawanie ogniska padaczkowego.
bodźce świetlne – częstokroć zdarza się, że bodźce świetlne (np. z gry komputerowej, naturalne migotanie ekranu komputera, oglądanie słońca przez drzewa w trakcie jazdy samochodem, dyskoteka, itp.) powodują napad padaczkowy. Często gwałtowne wyjście z ciemnego miejsca na mocne światło słoneczne może przyczynić się do napadu. W szpitalach wywołuje się za pomocą migoczącej lampy ataki w celu obserwacji i badań.
zmiany hormonalne – do napadu mogą przyczynić się wahania hormonalne związane z menstruacją. Kobiety znacznie bardziej narażone są na atak w końcowej fazie cyklu. Zmiany związane z dojrzewaniem mogą spowodować uaktywnienie się padaczki.
zmiana aktywności falowej mózgu – padaczka może pojawiać się w okolicach przejścia od snu do czuwania i na odwrót.
stany gorączkowe
stan fizjologiczny organizmu
niedotlenienie
zmniejszona zawartość CO2 we krwi,
niedocukrzenie,
niewydolność adrenergiczna,
zwiększony poziom progesteronu,
zaburzenia wodno-elektrolitowe,
zmęczenie i brak snu

 Leczenie 
 Zobacz więcej w osobnym artykule: leki przeciwpadaczkowe.
Leczenie padaczki opiera się na kilku podstawowych zasadach:

zawsze jeżeli to tylko możliwe stosowanie monoterapii (politerapia w przypadku niemożliwości kontroli pojedynczym lekiem)
wdrażanie leczenia - wprowadzanie leku powoli, aż do uzyskania odpowiedniej dawki
odstawienie leczenia - powoli zmniejszając dawkę
zmiana leków - na zakładkę, powoli odstawiając jeden i powoli wprowadzając drugi
leczenie długotrwałe
stosowanie odpowiedniego leku do konkretnego rodzaju napadu
stosowanie odpowiednio dużej dawki leku
monitorowanie stężenia leku w surowicy - w niektórych przypadkach
Leki pierwszego rzutu:

napady pierwotnie uogólnione - kwas walproinowy
napady wtórnie uogólnione - karbamazepina
napady częściowe - karbamazepina
zespół Westa - vigabatryna, sterydy, ACTH
padaczka rolandyczna - karbamazepina
Leczenie napadu padaczkowego:

10 mg diazepamu powoli i.v. lub 2 mg klonazepamu i.v., tlen
jeżeli napady nie ustępują - powtórzenie dawki, tlen
jeżeli napady nie ustępują - 20 mg diazepamu i.v. oraz fenytoina 15 mg/kg i.v. (do drugiej żyły nie szybciej niż 50 mg/kg), 40% glukoza, kokarboksylaza, tlen
jeżeli napady nie ustępują - diazepam 100 mg we wlewie kroplowym w 500 mg glukozy (40 ml/h) i.v.
jeżeli napady nie ustępują - możliwe zastosowanie innych leków - fenobarbital, lidokaina, klometiazol
jeżeli napady nie ustępują - znieczulenie ogólne
Istotne jest dążenie do wyeliminowania napadów lub (jeśli to nie jest możliwe) do kontrolowania napadów, przy akceptowalnych objawach ubocznych farmakoterapii. W niektórych przypadkach padaczki znaczącą pomoc dla lekarza leczącego może stanowić zapis EEG. Jego normalizacja w połączeniu z lepszą kontrolą choroby świadczy o skuteczności leczenia. Jest to szczególnie przydatne w okresie remisji, gdy pojawia się możliwość zmniejszania dawki leków. Zmniejszanie dawki leków pod kontrolą EEG jest najbezpieczniejszą formą leczenia w okresie remisji.

Jednakże nie należy przeceniać znaczenia badania EEG w przebiegu padaczki a szczególnie w rokowaniu; zdarzają się chorzy z ciężkimi napadami i minimalnymi zmianami w zapisie, są też przypadki odwrotne- dużym zmianom w EEG nie towarzyszy występowanie napadów.

Czasem ważne jest uwzględnienie w leczeniu innych zaburzeń u pacjenta (np. zespołów depresyjnych, stanów dysforii, złego samopoczucia. Wiele leków (np. karbamazepina) potrafi łączyć działanie przeciwpadaczkowe z psychotropowym.


 Pierwsza pomoc w napadzie padaczkowym 
Osobę mającą napad padaczkowy:

ułożyć na boku, aby zapobiec zakrztuszeniu lub zadławieniu, szczególnie jeśli chory wymiotuje
nie podawać nic do picia
ochronić (szczególnie głowę) przed okaleczeniem o okoliczne przedmioty
nie powstrzymywać na siłę drgawek
rozpiąć pasek, kołnierz koszuli, aby ułatwić oddychanie
nie wkładać niczego między zęby, szczególnie nic twardego. Nie otwierać siłą zaciśniętych szczęk
zachować spokój, dopiero jeżeli po 2-3 minutach atak nie mija, wezwać pogotowie
po ataku osoba może mieć problem z logicznym kontaktem, mówieniem, kojarzeniem faktów i samodzielnym chodzeniem, wiec powiedzieć spokojnie, co sie stało i pomóc usiąść lub dojść do łóżka i pozwolić odpocząć. Atak naprawdę jest sporym wysiłkiem umysłowym i fizycznym.

 Problemy społeczne 
Padaczka jest chorobą często skrywaną przez chorego. Wynika to częściowo ze społecznej nieznajomości sposobów pomocy choremu gdy zdarzy się napad. Wielu chorych jest społecznie izolowanych, co potęguje poczucie samotności, odosobnienia i rodzi niepełnosprawność. Wieloletni przebieg choroby może powodować powstawanie objawów encefalopatii, a także charakteropatii, zwłaszcza w przypadku niestosowania się chorego do zaleceń lekarskich. Aby tego uniknąć należy chorobę leczyć intensywnie (zob. Leczenie), starając się kontrolować napady. Ideałem byłaby sytuacja całkowitego wyeliminowania napadów przy akceptowalnych objawach ubocznych farmakoterapii. Stąd ważne jest wczesne wykrycie i leczenie choroby - co daje choremu wiele szans na taki, korzystny przebieg leczenia. Obecne leki dają duże szanse na komfort leczenia (małe działania uboczne). Ważne jest unikanie sytuacji mogących sprowokować wystąpienie napadu (np. brak snu, alkohol, błyski świetlne na dyskotece itp).

Akceptacja choroby, wykorzystanie szansy jaką daje właściwe jej leczenie sprawa, że wielu epileptyków jest w stanie prowadzić prawie normalne życie, z sukcesem rodzinnym i zawodowym.


 Znani epileptycy 
Ian Curtis lider Joy Division
Bohdan Zenobi Chmielnicki herbu Abdank
Bolesław II Pobożny z Przemyślidów
Gajusz Juliusz Cezar
Fiodor Dostojewski
Michał Czajkowski herbu Jastrzębiec
Wallenrode Kondrad von
Elżbieta Habsburżanka, pierwsza żona Zygmunta Augusta
Katarzyna Habsburżanka, trzecia żona Zygmunta Augusta
Andrzej Wróblewski (malarz)
Gustaw Flaubert
 

agencja rekrutacyjna
Ubieranki