MedycznyInformator.pl



BAKTERIE -->

Gronkowiec


Data dodania: 2007 Grudzień 13
Autor(źródło): wikipedia.org

Gronkowce (łac. Staphylococcus, od gec. staphyle = grona) - bakterie zaliczane do grupy bakterii Gram-dodatnich. Morfologicznie są to ziarenkowce występujące w skupiskach, przypominających grona, będące wynikiem podziałów w wielu płaszczyznach. Prawie wszystkie gatunki Staphyloccocus są względnymi beztlenowcami (tj. rosną zarówno w warunkach tlenowych jak i beztlenowych). Gronkowce są katalazo-dodatnie i rosną w obecności 7,5% chlorku sodu. Do tego rodzaju należą trzy ważne z punktu widzenia medycznego gatunki:

S. aureus - jest odpowiedzialny za wywoływanie większości zakażeń gronkowcowych u ludzi
S. epidermidis - często powoduje oportunistyczne zakażenia u pacjentów osłabionych lub z obniżoną opornością
S.saprophyticus - to także drobnoustrój oportunistyczny; może wywoływać zakażenia układu moczowego u kobiet
oraz S. haemolyticus S. hominis, S. capitis i S. warneri.


Spis treści
1 Gronkowiec złocisty (Staphylococcus aureus)
2 Chorobotwórczość S. aureus
2.1 Nosicielstwo
2.2 Sposoby zakażenia
2.3 Jednostki chorobowe
3 Mechanizm patogenności zakażeń gronkowcami
4 Toksyny S. aureus
5 Diagnostyka zakażeń gronkowcowych
6 Oporność gronkowców na leki
7 Antybiotyki przeciwgronkowcowe
8 Źródła
9 Linki zewnętrzne
 


 Gronkowiec złocisty (Staphylococcus aureus) 
 
Powiększenie 50 tys. razy z elektronowego mikroskopu transmisyjnegoGronkowiec złocisty to Gram-dodatnia bakteria występująca w jamie nosowo-gardłowej oraz na skórze ludzi i zwierząt. Nosicielstwo występuje szczególnie często pośród personelu szpitalnego, co ma szczególne znaczenie dla szerzenia się zakażeń wewnątrzszpitalnych. Gronkowce wytwarzają termoodporną enterotoksynę tylko w zakażonym produkcie spożywczym. Toksyna gronkowca jest bardzo odporna na działanie wysokiej temperatury, nie niszczy jej nawet gotowanie przez 30 minut. Optymalna temperatura do rozwoju gronkowca wynosi 37ºC. Zatrucia gronkowcem mają krótki okres inkubacji - średnio 2h. Charakterystycznymi objawami zatrucia gronkowcem są: wymioty, biegunka, spadek ciśnienia krwi, zapaść. Śmiertelność jest niewielka. Gronkowce nie wytwarzające przetrwalników, łatwo giną przy ogrzewaniu. Natomiast enterotoksyna Staphylococcus aureus odporna na ogrzewanie może nie zostać rozłożona nie tylko w czasie gotowania, ale nawet pieczenia produktów uprzednio zakażonych. Przyczyną zatruć gronkowcowych mogą być różne produkty spożywcze takie jak: wędliny, potrawy mięsne, sałatki, ciastka, mleko i przetwory mleczne, kremy, chałwy, lody. Te ostatnie są dość częstą przyczyną zatruć wtedy, gdy mieszanka przeznaczona do zamrożenia, nie została natychmiast schłodzona po pasteryzacji lub gdy rozmrożone lody zostały powtórnie zamrożone. Enterotoksyna obecna w produkcie spożywczym nie zmienia zwykle smaku ani zapachu tego produktu. Nie powoduje także bombażu konserw ponieważ gronkowce nie wytwarzają gazu.


 Chorobotwórczość S. aureus

 Nosicielstwo
Staphylococcus aureus - gronkowce złociste stosunkowo często występują w środowisku człowieka. Szacuje się, że 10 do 50% populacji ludzkiej stale lub okresowo jest nosicielami tych bakterii bez wystąpienia objawów chorobowych.

Nosicielstwo S. aureus dotyczy najczęściej śluzówki przedsionka jamy nosowej. Może również występować przejściowo na skórze, w gardle oraz w drogach rodnych u kobiet. Kolonizacja szczepem S. aureus w niekorzystnych warunkach może stanowić punkt wyjścia dla zakażenia.


 Sposoby zakażenia 
drogą kropelkową
przez kontakt pośredni
przez przedmioty codziennego użytku
Ryzyko zakażenia gronkowcem złocistym wzrasta w przypadku:

przerwania ciągłości tkanek
obecności ciała obcego w tkankach
współistniejących chorób, takich jak: nowotwory (np. białaczki), marskość wątroby, cukrzyca i inne choroby metaboliczne, stosowanie terapii immunosupresyjnej lub przeciwnowotworowej, inne niedobory odporności.

 Jednostki chorobowe 
S. aureus najczęściej powoduje zakażenia ropne skóry, tkanek podskórnych oraz tkanek miękkich, zakażenia układowe, zakażenia lub zatrucia związane z produkcją toksyn.

1. Zakażenia ropne skóry, tkanek podskórnych oraz tkanek miękkich:

czyraki
czyraczność
jęczmień (choroba)
karbunkuł
ropnie
ropne zakażenia ran pooperacyjnych, pourazowych i innych
liszajec (zwykle gronkowiec wtórnie dołącza się zakażenia paciorkowcem ropotwórczym)
zapalenie sutka u kobiet karmiących piersią
pyodermia
zastrzał
zanokcica
figówka
zapalenie mieszka włosowego
2. Zakażenia układowe o etiologii gronkowcowej:

zapalenie szpiku kostnego i kości
zapalenie tchawicy
zapalenie płuc - jako powikłanie grypy
zapalenie mięśnia sercowego, ostre zapalenie wsierdzia
zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ropnie mózgu
zapalenie żył
zakażenie układu moczowego
posocznica gronkowcowa
3. Zakażenia lub zatrucia związane z produkcją swoistych toksyn

choroba Rittera
gronkowcowy zespół wstrząsu toksycznego
gronkowcowe zatrucia pokarmowe

 Mechanizm patogenności zakażeń gronkowcami 

 Toksyny S. aureus 
Enterotoksyny A, B, C1, C2, D, E, F - powodują zatrucia pokarmowe
Hemolizyny - wywołują lizę erytrocytów
Koagulaza - powoduje aktywację kaskady krzepnięcia krwi.
Eksfoliatyna (toksyna epidernonekrotyczna) - działa na warstwę ziarnistą naskórka powodując jej łuszczenie
Leukocydyna - uszkadza leukocyty, głównie granulocyty i makrofagi
Czynnik CF - ścina fibrynogen
Hialuronidaza - ułatwia wnikanie i rozprzestrzenianie się gronkowców
Fibrynolizyna - rozpuszczanie skrzepu i rozprzestrzenianie się procesu chorobowego
Penicylinaza - warunkuje oporność gronkowców na penicylinę

 Diagnostyka zakażeń gronkowcowych

 Oporność gronkowców na leki 
Niektóre nowe fagotypy są odporne na:

penicylinę
tetracykliny

 Antybiotyki przeciwgronkowcowe
Detreomycyna - maść
Bactroban - maść - z daleka od oczu i błon śluzowych!!!
Biodroxil (Cefadroxilum) - antybiotyk w postaci granulatu do sporządzenia zawiesiny, kapsułki, tabletki powlekane.
 

agencja rekrutacyjna
Ubieranki